หรรษาย่อมหรรษา

กลับมาจากภูกระดึงได้หนึ่งอาทิตย์

ภูกระดึง..

เหนื่อย

ล้า

เดินเยอะ

ไม่เดินไม่ได้

ปวดขา

มีทาก

ที่สวยๆก็เดินไปไม่ไหว

เลยเจอแต่ที่ใกล้ๆ

ฝนก็ตก

ภูกระดึงที่สวยงามมันมีแต่ในภาพถ่ายเท่านั้นแหละ

แต่ภูกระดึงที่น่าประทับใจ..

..คงต้องเดินไปกันเอง

 เพราะสำหรับฉัน

ภูกระดึง..มีแต่รอยยิ้ม เพื่อน และการช่วยเหลือกัน

ดีใจ ที่ได้ไปครั้งนึงในชีวิตกับพวกเรานะ ^^ 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาไปเริ่มงานใหม่มา

งานครั้งใหม่..ทำให้รู้สึกว่า

เม็ดเงินแต่ละแหมะที่ได้มาช่างยากเย็นเหลือเกิน

เพราะเริ่มงานวันศุกร์ เสาร์ออกกองตั้งแต่6โมงเช้า กลับบ้านอีกทีก็เที่ยงคืนไปและ

แล้วชีวิตแสนสันหลังยาวของฉันก็ยังไม่ทันปรับตัว

เหนื่อยแทบขาดใจ

 ไอ้ใจที่ยังเหลืออยู่ก็ภาวนาให้มองคนรอบตัว

เออ ..​มันก็ยังมีคนที่เหนื่อยกว่าเราอีกน่า..

แล้วอีกกระจิ๊ดริ๊ดของใจก็โต้มาว่า

"คนเรามันต้องทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ??"

คนเราเราเริ่มเรียนตอนอายุ 3-4 ขวบ

เรียนไปอีก 21 ปี เป็น 24 ขวบ

ทำงานไปอีกจนถึงอายุ 60

โอ้ว แม่เจ้า เราทำงานกัน 36 ปี เลยเหรอเนี่ย !?!?!

มันกลายเป็นความทรมานของฉันเหลือเกิน

(และฉันเชื่อว่ามันไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่คิดแบบนี้)

ทำไมคนเราเกิดมาแค่ชีวิตเดียว

แล้วต้องมาทำงานไร้ชีวิตชีวาในเมือง

กินของที่ไม่ดีร่างกาย

ใช้ชีวิตที่ไม่ดีต่อสุขภาพ

เสพของที่ไม่ต้องจำเป็นต่อชีวิต

แล้วก็เป็นโรคต่างๆนานา ตายก่อนวัยอันควร

ทำไมกันนะ..ทำไม? 

อยากมีตุ๊กตาตัวเอง

เอาไว้รับหน้า

ตอนรู้สึกแย่จัง ..