หรรษาย่อมหรรษา

เริ่มจากลมหนาวแผ่วๆของต้นเดือนธันวาคม
บวกกับวันหยุดยาวในวันพ่อ..
การอัพรูปต่างๆ รวมถึง status ของหลายคน
ทำให้ตาของหรรษาร้อนจนกลบอากาศหนาวไป

...อากาศดีอย่างนี้
ฉันจะมัวอยู่ดูละครหลังข่าวตรงนี้ทำไมฟร่ะ!

ว่าแล้วก็เริ่มเกิดจิตอยากเดินทางไกลไปที่ไหนสักที่
ที่ที่อากาศเย็น
ที่ที่ไม่ต้องรีบร้อน
ที่ที่คนไม่เห่อไปแย่งกันถ่ายรูปมุมเดิมๆ (ซึ่งอาจจะเผลอกดรูปติดตัวฉันเข้าไป)

นอนกลิ้งคิดไปมา..ก็ตัดสินใจได้แบบไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่า
ไปหลวงพระบางดีกว่า!

การติดต่อที่่ง่ายดาย ทำให้ได้เพื่อนร่วมทางไป 2 คน
ต้น - ชายตี๋ผู้อยู่ง่าย เอาแต่ใจระดับ 7 อินดี้เข้าเส้น โลกส่วนตัวสูงจนแทบต้องขอวีซ่าผ่านเพื่อคุย เลือดกรุ๊ปบี
ทิพ - สาวนามสกุลหม่อม โก๊ะกัง เรื่องมากและเชื่องช้าระดับ 6 กรุ๊ปเลือดเอ
ฉัน - หญิงอ้วนกลม กินง่าย หนาวเก่ง ป่วยทุกเสมอเมื่อเดินทาง แต่ใจก็ยังอยากเที่ยวไม่เลิก เลือดกรุ๊ปโอ
เรา 3 คนไม่มีอะไรเหมือนกัน มีสิ่งที่คล้ายกันก็แค่..
เราเป็นลูกคนเดียวและยังโสดเหมือนกัน!!

การเป็นลูกคนเดียว ส่งผลให้เราต่างอยากให้ทุกคนเอาใจ ตามใจ
แต่การเป็นโสด ทำให้เราดูแลตัวเองได้ และพยายามไม่คิดเล็กคิดน้อยเมื่อไม่มีใครสนใจ
อาจจะดูเหมือนหักล้างกัน แต่สุดท้ายไม่ว่าจะเป็นลูกคนเดียวหรือไม่โสด
คนทุกคนก็คงอยากมีใครดูแลอยู่ใกล้ๆละมั๊ง..

เอาเถอะ เลิกเพ้อแล้วก็ตกลงการเดินทางกันดีกว่า

เป็นเรื่องที่น่าแปลกเมื่อเราคิดว่าเราจะอยากเดินทางไปไหนสักที่
มันมักจะมีคนหลายคนที่เราอยากให้ร่วมทางไปกับเรา
และมักจะมีอีกหลายคนที่อยากจะเดินทางไปกับเรา
แต่สุดท้าย..ใครจะได้ไปร่วมทริปด้วยกันมันก็อีกเร่ืองนึง

ปล่อยให้ความคิดอยากจะไปหลวงพระบางผุดในหัวอยู่ไม่กี่วัน
ก็เกิดเรื่องอัศจรรย์กับชีวิต
เมื่อ "ต้น" เพื่อนชายสมัยมหาวิทยาลัยผู้อินดี้โทรศัพท์มาหา
พร้อมทั้งทวงสัญญาที่ฉันเคยลั่นเอาไว้กับมัน
"เห้ย..ปีใหม่นี้ไปไหนป่ะ?"
ราวกับเสียงสวรรค์ ที่ส่งต้นมา ฉันจึงได้แต่เอื้อนเอ่ยว่า
"ไปดิ ไปหลวงพระบางกัน!"
เอาล่ะ ได้เพื่อนร่วมทางคนแรกล่ะ!!

แน่นอนว่าเมื่อมีเพื่อนผู้ร่วมทางแล้ว
แปลว่าทริปนี้มีความน่าจะเป็นที่จะได้ไปมากกว่า 0
ฉันจึงลั่นไปตาม Social Network ต่างๆว่า
"จะไปหลวงพระบางแล้ว ใครสนใจไปด้วยบอกด่วน!"
ได้ผลดีเกินคาดเมื่อมีคนมากมายติดต่อมา
แต่พอเล่ารายละเอียดการเดินทาง หลายคนก็โบกมือบ๊ายบาย
ทว่าชะตาคงลิขิตไว้แล้วว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ควรจะมีเพียงแค่ฉันกับต้น
"ทิพ" เพื่อนสาวร่วมคณะของฉันติดต่อมาว่าอยากไปด้วย
เพราะลางานช่วงนั้นไว้อยู่แล้ว และอยากไปชิลด์!
เอาล่ะ ไปจริงห้ามถอยหลัง ห้ามเบี้ยวล่ะนะ!!

 

- TBC -

อพยพหนีน้ำมาอยู่ระยองแล้ว 16 วัน

พาให้เห็นความรักระหว่างทะเลกับพระจันทร์

 

เคยรู้ไหมว่าทะเลเคยแอบชอบพระจันทร์

แต่คิดเสมอว่าพระจันทร์เปลี่ยนแปลงไปมาทุกคืนวัน

จนทะเลเหนื่อยหัวใจ

 

วันนึงเธอมาเต็มดวง วันต่อมาก็เปลี่ยนไป

ดวงจันทร์ช่างเปลี่ยนง่ายดาย

ทะเลกลับกลายเป็นคนเหมือนเดิม

 

ความน่าเศร้าในการเปลี่ยนแปลง

ดวงจันทร์ช่างมีอิทธิพลต่อทะเล

เธอเปลี่ยนไปเพียงองศา ก็พาให้ฉันไม่เหมือนเดิม

 

วันที่พระจันทร์หายไป ทิ้งความมืดและดวงดาวมาเยือน

ทะเลร้องไห้คิดถึงพระจันทร์

ดวงดาวเต็มฟ้าได้แต่ปลอบใจ

 

พระจันทร์ได้ใจใหญ่ อยากมาก็มา อยากไปก็ไป

ทะเลหมดใจจะอดทน

ขอรักกับใครที่เห็นค่าตน

ทะเลจึงวนมารักกับปลา ผู้ไม่เคยละเลยค่าของทะเล

 

ความรักของปลากับทะเลไม่ยิ่งใหญ่

แต่เป็นความรักที่ขาดกันไม่ได้

ปลาเห็นค่าของทะเล ทะเลดีใจที่ปลาเห็นค่าตน

จนเป็นความรักที่ยั่งยืน

 

พระจันทร์มองลงมาเห็นความรักทะเลกับปลา

ต่างรักกันอย่างสุขใจ

พระจันทร์ได้แต่มองห่างไกล

ไม่มีสิทธิ์ชิดใกล้ รักใคร่ทะเลได้เช่นปลา

 

พระจันทร์อยู่ห่างไกล สูงใหญ่และเยือกเย็น

แต่จะมีใครรู้ไหม ว่าวันที่พระจันทร์แอบหายไป

เธอหายไปร้องไห้ในคืนเดือนแรม

เรื่องมีอยู่ว่ามีแกะกลมตัวนึง ใช้ชีวิตอยู่กะฝูงแกะ

จู่ๆมีหมาป่าโผ่ลมาจ้องจะกินแกะกลม

แกะกลมวิ่งหนีไปเจอหมาพุดเดิ้ลตัวขาวช่วยไว้

 

แกะกลมประทับใจเจ้าหมามาก

จึงถามชื่อเสียงเรียงนามของเจ้าหมา

"ฉันชื่อหมาแกะจ๊ะ"

หมาพุดเดิ้ลตอบอย่างเสียงหล่อ

ทำให้แกะกลมใจละลาย

 

แกะกลมรู้อยู่ว่าหมาแกะไม่ใช่แกะ

แต่ก็ไม่เห็นจะสนใจ

เราก็เป็นเพื่อนกันได้นิน่า

เพราะหมาแกะทำให้แกะกลมรู้สึกปลอดเมื่ออยู่ด้วย

 

ความสัมพันธ์ระหว่างแกะกลมและหมาแกะงอกงาม

บนสิ่งที่ตาเห็นคือแกะกลมและหมาแกะดูคล้ายกัน

ขนฟูๆสีขาวทำให้เหมือนก้อนเมฆวิ่งได้บนหญ้า

 

ใครต่อใครพากันอิจฉาแกะกลมที่มีหมาแกะคอยดูแล

หมาแกะเองก็มีความสุขเมื่อรับรู้ว่าตนเองมีความหมายต่อแกะกลม

แหม่..สวยงามจริงๆ

 

ในบางครั้งเสียงเห่าของหมาแกะทำให้แกะกลมตกใจ

ขณะเดียวกันเสียงร้องของแกะกลมก็ทำให้หมาแกะรำคาญอยู่บ่อยๆ

แต่เอาน่า..ไม่น่าจะเป็นไร

 

แกะกลมและหมาแกะเชื่อว่าความรักจะทำให้ทุกอย่างจะผ่านไปได้

"เราต้องรับในสิ่งที่เขาเป็นได้สิน่า"

ต่างฝ่ายต่างคิด

 

วันนึงหมาแกะถาม

"แกะกลม เธอออกจากฝูงไปอยู่กะฉันเหอะ ฉันจะดูแลเธอเอง"

แกะกลมถาม

"จะไปไหนอ่ะ ตอนนี้เธอไม่มีความสุขหรอ?"

 

หมาแกะตอบ

"ก็ไม่รู้หรอก แต่ฉันอยากอยู่กะเธอ"

แกะกลมคิด

เอ่..ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันนิน่า ทำไมหมาแกะจึงไม่เป็นสุขใจน๊า?

 

แกะกลมจึงบอกไป

"จะออกจากฝูงแล้วเราจะไปหากินกันยังไงละ แถวนั้นมีหญ้าเหรอ"

หมาแกะบอก

"ไม่เป็นไรหรอก เด๋วฉันจะหาหญ้าให้เธอเอง"

 

แกะกลมงง แถบนี้ก็มีแค่แถวนี้นิน่าที่มีหญ้า

หมาแกะจะไปไหน?

หมาแกะเหมือนรู้ความคิด

"ถ้าไม่มีหญ้าฉันจะปลูกให้เธอเอง"

..ว๊าว โรแมนติคจริง!!

 

แกะกลมคิดอยู่นานก่อนจะบ๊ายบายเพื่อนชาวแกะ

เพราะเชื่อว่าความรักจะพาให้เราสองอยู่รอดได้!

แกะกลมร่ำลาชาวแกะ

จนเดินไปเจอผู้เฒ่าแกะ ซึ่งถามว่า..

 

"เขาจะปลูกหญ้าให้เจ้านั้นน่ายินดี

แต่ตัวเขาเองเป็นหมาที่มีเจ้านายคอยให้ข้าวตลอด

เขาอาจจะปลูกหญ้าให้เจ้า แต่เขาจะหาเอาอะไรกิน?"

 

แกะกลมไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อน

"ฉันมีอาหารกินคนเดียว หมาแกะไม่มี..เราจะออกไปได้ไงเล่า?!"

แกะกลมเดินไปบอกความคิดนี้กะหมาแกะ

 

"ทำไมต้องคิดอะไรมากเล่าแกะกลม ออกไปเด๋วก็หาทางได้เองล่ะน่า"

แต่เพราะอะไรไม่รู้ทำให้แกะกลมไม่มั่นใจในหมาแกะซะแล้ว..

 

ความรักที่เคยทำให้มองไม่เห็นความต่าง

มาระเบิดตู้มเมื่อแกะกลมบอกว่า

"เราอย่าไปไหนกันเลยนะหมาแกะ เราออกไปด้วยกัน..เราอาจจะตายได้"

 

หมาแกะโกรธมากและคิดว่าแกะกลมไม่รักและเชื่อในตัวเขาเหมือนเคย

แกะกลมถามว่า

"ทำไมเราต้องออกไปกันล่ะ?"

หมาแกะตอบ

"เพราะเราจะสร้างครอบครัวกันไง ไม่เข้าใจหรือไง!"

 

แกะกลมสงสัย

"เราจะสร้างครอบครัวกันยังไง ถ้ายังไม่เห็นจะรู้เลยว่าจะอยู่กันยังไง"

หมาแกะย้ำ

"เรารักกัน เท่านั้นเพียงพอแล้ว"

 

หมาแกะเริ่มประเด็น

"หรือแกะกลมไม่เชื่อในตัวฉัน!"

หลังจากนาทีนั้นต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลมาข่มกัน

โดยลืมความรู้สึกที่รู้สึกว่าเราเคยมีความเหมือนกัน

 

สุดท้ายหมาแกะระเบิด

"พอทีไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้น!

เธอเป็นแกะ ฉันเป็นหมา

เราอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก!!"

 

วันนี้ เนินหญ้าเดิม แต่ไม่มีก้อนเมฆ 2 ก้อนวิ่งบนหญ้าเหมือนเดิมอีกต่อไป ...